sancı,
midemin üstünden geçip
bir tur attıktan sonra içimde
gözlerimden yaşlar halinde düşüyor.
anlatması bu kadar kolayken
                                        yaşaması neden bu kadar zor...?

bırak gitsin dedim ben
sen bırakamıyorsan gitmesi için
bedenim sana söylüyorum,
işte bu senin basitliğin

"göz yaşı dökmek için büyüdün" dediler,
öyle mi sahiden,
yumruğum kadar kalbim, kırmızı tokalı saçlarım,
öyle mi, öyle mi sahiden?

şüphe

hep aynı sesler kuşatmış dört bir yanımı,
bir de şüphe..
herşeyden ve herkesten..

bir sen hariç ulular ulusu, bir sen hariç.

karanlık sarınca dünyayı,
bir ışık doğuyordu bende ve (eyvah)
adı "sen"di,
şimdi ne yaparım....

bu sabah uyandım,
                          bu sabah senden ayrıldım.


Ne ilk ne son bu sabah
             Ne çok öğrendi bu gönül ne ne çok söndü ne çok yandı
                         Her defasında kanatlandı bu son sandı ama aldandı
                    Boyun eğmedi bu gönül ne alıştı ne uslandı
                               Bu gönül uyandı bu sabah yeniden başladı

En sonunda kaçmaya karar verdim
                                                    Rüzgardan.

bir bilsem

Dokunma alanından çıkmışım güneşin
Erişemiyor bana
Bir değse ışığı,
Yanacağız bütün dertlerimle
Ve kurtulacağız.

....

Ben de yaşamıştım o günleri
Hani o günler, evet senin de bildiğin
Ama bitti demiştin, geldim demiştin
Gelmemiş misin,
Neydi bu esen,
Ölmüş müyüz, öldük mü,
Öldüm mü?

Fotoğraf Makinesi

Bide bize “atılın ileri” dedilerdi

Nerden bilebilirdik ki

İleride kar kış hem de acımasız

Hepi topu iki buçuk aylıktı gözlerimiz

Gözlerimiz ve biz, bizdik, bizimdik.

Kim nerdeymiş o vakit bilemedik,

Meğer aramıza girmiş bir iki cüce,

En haininden bir iki elf

Aldırmasak bile sözcüklerde

İçerilerde bir yerlerde

Küçük küçük oyuklar başlamış

Kendi kendini oymaya.

Dedim ya hainler.

Neyse işte, bize “ileri atılın” dedilerdi

“Eskiden biz yaptık”

Biz o an fark edememiştik, onlar ölülerdi.

Nasıl fark edelim,

Hepi topu iki buçuk aylıktı gözlerimiz.

Ne yaşlıydık ne yaşlılığı göze almıştık.

Olan olmuştu seslerden sağır kalmıştık

En çok sevdiğimiz sesti
Biz birlikte şiir okurduk
Öğle vakitlerinde hem de, yana yana.

Yedi

Bir adam kaç günde değiştirebilir hayatınızı?

Kaç günde tek bir sözünün esiri olabilirsiniz?

Kaç günde söylediği her şey bütün gün içinizde yankılanır?

Kaç günde sabahınızı akşamınızdan ayrılmaz hale getirir?

Kaç günde değiştirirsiniz bütün gelecek planlarınızı?

Kaç günde umutsuzluk taşıyan bütün bakışlarınız ışıl ışıl olur?

Kaç günde her hücrenizde tek bir isim yankılanmaya başlar?

Kaç günde yıllardır aradığınız tanıdık yabancıyı bulduğunuzu hissedersiniz?

Kaç günde ait olmak istersiniz bir ruha, bir çift göze?

Kaç günde?

Dönmüyor Dünya

sıkışan bir kalp
yaralanmış yada
öyle bir rol vermişler ona
acı çeken kadını oynuyor
hiç de duygusuz
bir o kadar ifadesiz
gizli saklı
yastık altlarında
soba borularında
yazmış oraya buraya
sizin için dönsede
benim için
dönmüyor dünya

Sitem

Dünyanın hehangi bir yerinde

herhangi bir sebeple
aklına gelme ihtimalimi gerçek yaparsa tabiat kanunları
en önce seni çok sevdiğimi hatırla
sonra bu sevgiye verdiğin nankörce cevabı


...

Ve Sözcükler Biter

Bir bakışa kurban et beni.

Bir ahla parçala, bir anda yok et beni.

Adı kötü işlere karışmış zamanın,

kim inanır artık, iyi geleceğine?

adi bir kinle kesmiş yolumu, ruhsuz soytarılar,

ince ince ipler, zararsız görünürler,

bir insan sürüsü; yeter peşimi bıraksınlar,

hiç sesim çıkmaz

beni bu dünya yoklamasında artık yok yazsınlar...

Birden...

Birden kapkaranlık olmalı gökyüzü

Yıldızlar bir bir yok olmalı
Güneşe dair her şey silindiğinde akıldan
Işık nedir unutulduğunda dünyamda
Çıkıp gelmelisin öylece
Yeni bir kavram olarak yerleşmelisin
Heyecanlandırmalısın bakışımı
Ürpertmelisin kalbimin çarpışını

…ve en başta olduğu gibi
Birden kapkaranlık olmalı gökyüzü
Geldiğin yerden giderken sen

zamansız

Bırakıp gidemeyeceğim ne var

Arkamı dönemeyeceğim

Dönünce üzüleceğim

Söyle ey sonsuz gökyüzü

Söyle derinler derini deniz

Söyle uçsuz bucaksız karanlık

Ne var beni bağlayan buralara

Neyin kurbanı olmuş bu kimsesiz kalbim

Neye bağlanmış bu kadar hırpalanmış duygularım

Neye inanıp bu denli acı çekmiş ruhum

Hangi kusursuz çembermiş o dışına çıkamadığım

Hangi mükemmel melodi o

Duymazsam çıldıracağım…

Kim öğretmiş bana cevapsız sorular sormayı

Kim varmış ki yanımda

Yalnızlıktan başka bir duyguyu yaşamışım da

Sitem eder olmuşum yalnızlığa
Söver olmuşum…

Sözlerime aldırmayan

İçinde yok olduğum kudretli evren

Söyle şimdi

Kim saklamış da adımı bir türlü duyamamışım

Kim azat etmiş beni bu tanımadığım âleme

İçinde kaybolduğum bu insan sürüsü

Kim ki hiç birini tanır görünmem

Kim ki bu umutsuzluk içinde beklediğim…

Söyle

Kim bu satırları yazan

Kim?

sonuç

Elimden hiç bir şey gelmez

Gelsen de artık fark etmez

Tutsan da elimden düşerim

Elimden hiç bir şey gelmez

Artık…

ızdırap gibisin

Aşk gibi bir şarkısın, duyduğum belli belirsiz.
Özlemle içime çektiğimsin sesini, uzaklardan gelen.
Hem daha net duymak istediğim,
nerden geldiğini merak ettiğim,
hem de hiç kıpırdamadan,
bulmaya çalışmadan dinlediğim.
İlham gibisin, gecenin en renksiz anında aklıma düşen,
kıvrandıran bir hazla,
somut dünyada;
belki bir defter köşesinde,
belki bir kitabın arka sayfasında kendine yer bulan.


Ah,
izdırap gibisin,
ölümü dileten,
varlığında herseyi unutturan,
bir tek kalan
sevgi arsızı gibisin.

keşke..

yarın karşılaşmayız..
ne ben ona birşey yazarım ne de o bana..
ne zamana kadar böyle devam eder bilemem..
sonrasında ya ben çok özlediğim için ararım
ya da o,
dayanamaz "iyi geceler" der..
hiç biri olmazsa karşılaşırız..
yakın zamanda olursa sinirimiz geçmemiştir,
soğuk soğuk konuşur ayrılırız..
olay soğumuşsa ikimiz de karşılaşmaktan mutluluk duyarız..
o akşam birşeyler yer içeriz..
kapanır mesele her halukarda..
kapanır da mesele,
geçen zaman can yakmasa keşke..

AN..

“an” yazdım. Yaşamak lazımdır dediler, bilmezmişim gibi.

“an” yazdım. Hissetmek gerek dediler, hissimden acı doğmazmış gibi.
“an” yazdım. Sıkıntısı çoktur dediler, sıkıntıma ölüm eş değilmiş gibi.
“an” yazdım. Geri dönüşü yoktur dediler, pişmanlıklarımı çekmezmişim gibi.
“an” yazdım. Yetmez dediler.

“an” yazdım. İki harfi eksik kalmamış gibi.