bir tuhaf yalnızlık

Birden alaycı insanlarla karşı karşıya kalirsin ya
hani en kararsız en korkak oldugun anda.
Inat edersin yapamayacağını kaçamayacağını bile bile.
Sonra bir güz rüzgarı gibi ince sakin görünen
ama insanın içine işleyen bir soğuk girer vücuduna.
Sadece anneni istersin yanına.
İşte ben her gün bu duygularla uyanıyorum sabaha.
Temiz hava yerine ölüm yalnızlığı çekiyorum içime.
Anne nerdesin diyerek ağlıyorum banyoda
ve aynaya bile bakamıyorum utancımdan.
Birinin bitirmesini istemiyorum bu duyguları.
Insanları görmek istemiyorum çevremde.
Şikayet etsemde yalnızlıktan,
yalnızlıksız olmak istemiyorum aslında.

Dünya Gülüyor Üstüme Anne...

Bütün sessizliğimle çığlık atıyorum şimdi.

Ellerimi uzatıp karanlığa uyuyorum.

Biri uzanıp tutarsa diye tedirgin uyuyorum.

Içimden söylediğim sessiz şarkılar zamanla anlamını yitiriyor, gözlerimi dolduranlara artık ilgisiz, yüzümü güldürenlere artık kayıtsızım.

Yeni bir dünya yok karşımda, adını hatırlamadığım dostlarım kayıplarda.

Ve bütün sessizliğimle çığlık atıyorum şimdi.

Duyan olmasın nefes alış-verişimi az nefes alıyorum.

Doya doya çekmiyorum içime oksijeni.

Arada bir gözler görüyorum etrafta.

Kiminde alaycılığını saklamaya çalışan bir gülümseme, kiminde yapmacık bir acıma duygusu.

Biri var bütün o gözlerin arkasında.

Bana bakan biri var karanlığın arkasında.

Tedirgin endişeli, ne olacak diye bekliyor belli ki bana.

Onu rahatlatmak için gülümsüyorum.

Gülümsemeye çalışıyorum ve suratımda yabancı bir varlık var oluyor.

Çatlak bir gülümsemede kaybediyorum kendimi.

O gözleri arıyorum etrafta.

Buluyor muyum en sonunda?

Ve bütün sessizliğimle çığlık atıyorum şimdi.