BEN'ler

Yorgunum her eve girdiğim anda olduğu gibi. A

ğır geliyor bu şehrin kokusu bana.

Yalnızca ben var çevremde onlarca.

Hergün farklı bir beni tanıyorum.

Her gittiğim yerde farklı bir benle karşılaşıyorum.

Asi kız oluyor bazen karşımdaki.

Elleri cebinde turluyor sokakları.

Dönüp de bakmıyor kimseye.

Siyahlara boyanmış gözleriyle karartmış gözünü.

Bir tanesi var hep insanlarda aklı.

Inceliyor düşünüyor 'o ne düşünüyor' diye.

Bir olay beliriyor kafasında.

Çıkarıyor defterini otobüsün ortasında başlıyor karalamaya.

Biri gözüyle çekiyor fotoğrafları.

Çoğu zaman içinden geçiyor bir makinenin varlığını yine de gördüğü için o unutulmaz kareleri mutlu oluyor kendi içinde.

Biri var gözleri yerde kulağında müziği duymuyor başka hiç bir şeyi.

Ama biri var her sabah gözü hep aynı şeyin peşinde aynı tavırla bekliyor birşeyleri.

Ve biri daha var yine her sabah umutsuzluk getiriyor diğerine.

Yine de ağır geliyor bu şehrin kokusu bana...

Sessizliğe Adanmış Çevre

Son durağını beklediğim otobüste yeterince bakmıştım çevreye şaşkın gözlerimle ama motorda da gerekmiş şaşkınlığım henüz geçmemeliymiş.

Evet alışveriş listesini otobüste yaptım. Motorda da yaparım birşeyler dedim. Oturdum üst katta en dış banka. Her zaman olduğu gibi insanların yüzünü incelemeye başladım belki ufak bir değişikliği yakalar defterime not ederim diye.

Arkada birseyler oluyordu döndüm.

Bizim rüzgarmış.

Gene ortalığı birbirine katıyormuş.

Denize bakıyordum bir yandan da 'bana neden ilham vermiyor?!' diye düşünüyordum. Bizim rüzgar kızmış olacak ki pek bir siddetlendi.

Oyleki herkes alt kata kaçmaya başladı. Kararımı verdim burda kalacaktım yalnızca karşı banka geçtim. Yalnız kalacağımı umut ettim ama olmadı az da olsa arkadaşlarım var.

Niye de ya gökten ya da denizden sadece benim üstüme gelen su damlaları bana özel olarak kalmayı sürdürdüler.

Hareket ettik nihayet.

Rüzgar hala bozuk atıyor ama yine de güzel.

Tek başıma gelip gittiğim yollara iz bırakıyorum....